وقف؛ بدیل سیاست اجتماعی پست‌مدرن

چکیده

نظام‌های رفاهی در جوامع پیشرفته، پس از پشت سر گذاشتن مراحل تکامل خود، اکنون در مرحله‌ای تازه به سر می‌برند که از آن به‌عنوان دوران پست‌مدرن نظام‌های رفاهی یاد می‌شود. این دوران، با داشتن مؤلفه‌های ویژۀ که برآمده از کاستی‌های نظام‌های مدرن رفاهی است، چشم‌انداز جدیدی از رفاه اجتماعی را در برابر دولت‌ها نمایان می‌کند. نظام رفاهیِ پست‌مدرن به تدوین اصولی می‌پردازد که تأمین‌کنندۀ اصل تعهد به رهایی، اصل تفاوت و اصل همبستگی و نفی ذات‌گرایی، ساختارگرایی در سیاست‌گذاری اجتماعی باشد. از سوی دیگر در مکتب اسلام، شاهد وجود سنت حسنۀ وقف هستیم که از نظر نویسندگان این نوشتار، دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی است که علاوه بر تأمین پیامدها و اهداف مورد انتظار از اصول نظام‌های رفاهی پست‌مدرن، از کاستی‌ها و ابهامات این اصول نیز مبری است. از این‌رو، در این مقاله با استفاده از روش مقایسه‌ای تطبیقی به بررسی اصول سیاست اجتماعی پست مدرن که برخاسته از نفی و نقد اصول سیاست اجتماعی مدرن است، به تطبیق این اصول با ویژگی‌ها و ظرفیت‌های وقف پرداخته می‌شود و بر این اساس، اثبات می‌شود که وقف، می‌تواند یکی از بدیل‌های سیاست اجتماعی پست‌مدرن باشد و فراتر از تنگناها و ابهامات نظری و عملی نظام پست‌مدرن قرار گیرد.

کلیدواژه ها: سیاست اجتماعی پست‌مدرن؛ رفاه اجتماعی؛ وقف

نویسندگان:

فاطمه عموعبداللهی: کارشناسی ارشد پژوهش دانشکده علوم اجتماعی و اقتصاد دانشگاه الزهرا (س)

 رضا حاجی ابراهیم: دکتری فلسفه و کلام دانشگاه تهران، عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر

فصلنامه اسلام و مطالعات اجتماعی – دوره 3، شماره 3، پیاپی 11، زمستان 1394.

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.   

شما ممکن است این را هم بپسندید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *